Vestibulaire training en repositiemaneuvers

Vestibulaire training en repositiemaneuvers

Vestibulaire training

Het al dan niet vlot herstellen na een evenwichtsprobleem of uitval van een evenwichtsorgaan hangt af van verschillende factoren. Zo speelt de leeftijd van de patiënt een belangrijke rol evenals hoe actief de patiënt in het alledaagse leven is en of hij al dan niet medicatie inneemt die een invloed kan hebben op de recuperatie. Het type letsel is ook belangrijk: hoe lichter en stabieler, hoe sneller en vollediger het herstel. Ook de tijd tussen het ontstaan van het letsel/probleem en het opstarten van kinesitherapie is doorslaggevend, evenals de motivatie van de patiënt om regelmatig oefeningen uit te voeren, zowel thuis als met een kinesist.
De vestibulaire kinesitherapie doet beroep op de drie grote sensoriële systemen die een rol spelen in het behoud van het evenwicht: het visueel systeem, de proprioceptie en het vestibulair systeem. Het principe is als volgt: wanneer één van deze drie systemen uitvalt of dysfunctioneert (bij patiënten met evenwichtstoornissen is dit meestal het vestibulum), moeten de twee andere systemen extra inspringen om de stabiliteit van de individu te handhaven. Zo gaat een patiënt met een uitval van een evenwichtsorgaan, meer aandacht moeten schenken aan de visuele informatie evenals aan de informatie die hij uit zijn gewrichten en spieren haalt (wanneer hij in beweging is). Opdat de hersenen die extra inspanning zouden doen, moeten ze daartoe aangespoord worden: een patiënt met evenwichtstoornissen die geen oefeningen uitvoert en zo veel mogelijk blijft zitten of liggen, zal nooit kunnen recupereren! Hoe vaker men oefent, hoe beter (regelmaat is belangrijker dan de duur)!
Zo verloopt het dan ook tijdens de vestibulaire kinesitherapie: men gaat de 3 sensoriële systemen “uitdagen” ( door de patiënt instabiel of wat duizelig te maken) om de centrale compensatie te optimaliseren. Hierbij maakt men gebruik van matten, balken en een trampoline om de proprioceptie te belasten. Om het visueel systeem uit te schakelen, plaatst men de patiënt soms in een donkere of duistere kamer. Door al stappend het hoofd van links naar rechts te draaien, of van boven naar beneden, geef je gestoorde vestibulaire informatie aan de hersenen. Dat prikkelen van de hersenen door al deze technieken, stimuleert tot centrale aanpassing of compensatie. Eens die compensatie mooi voltooid, is het perifeer letsel “verwerkt” en ondervindt de patiënt er geen last meer van.
Aan de hand van meerdere kinesitherapie beurten (één à twee maal per week), wint de patiënt aan stabiliteit en zelfzekerheid, duizelt hij minder in zijn hoofd en wordt hij stilletjes aan zelfstandiger en mobieler.

Repositiemaneuvers zijn onmisbaar om een bepaalde soort  duizeligheidsklachten te behandelen m.n.
BPPV klachten ( Benigne Paroxysmale Positionele Vertigo) in de volksmond soms draaiduizeligheid genoemd.
Het is alsof de wereld rondom je heen tolt, kortstondig , maximaal een aantal seconden.
De uitgevoerde maneuvers zijn het Eplay en Semont maneuver om verkeerd gepositioneerde gehoorskristallen te evacueren.
Ook thuisoefeningen bij dit soort klachten zijn belangrijk m.n Brandt en Daroff oefeningen